Ironische tragi-komedie over jonge mensen, familie en vriendschap in het hedendaagse Amsterdam. Daniel en Francesca gaan trouwen. Martin, hun gezamenlijke jeugdvriend, organiseert voor deze gelegenheid een feestelijk diner voor vrienden en familie. Daniel en Francesca zijn echter het adres vergeten en zwerven door de stad op zoek naar het juiste restaurant. De genodigden verdrijven ondertussen de tijd met het oefenen van het feestlied, het roddelen over het aanstaande paar, kaarten en een eetwedstrijd. Terwijl de tijd verstrijkt nemen de gesprekken verrassende wendingen aan.

Bij dit theaterstuk werd er gebruik gemaakt van allerlei technieken. Zowel de belichting, het geluid, de live camera's als het talrijk aantal beamers zorgden voor een meerwaarde.

Vak: scenografie

De Meeuw is een stuwend stuk vol onvervulde verlangens, kapotte liefdes en dichtgeslagen deuren. Jeugdig idealisme dat kapot slaat op de klippen van de gevestigde normen en waarden. Wijze levensraad die weggefloten wordt, of cynisch binnensmonds wordt geneuried. Een stuk over het gevecht tussen traditie en vernieuwing, egocentrisme, zelfverheerlijking, passie, onvermogen en wanhoop.

Dit werd in scène gebracht door gebruik te maken van “redesign”. Zo vormt het hoge aantal oude leesboeken de speelvloer. Alle boeken zijn afgezaagt tot op dezelfde hoogte. Men creëert hierdoor een prachtig zicht zowel van dichtbij als vanuit de zaal.

Vak: scenografie

Vertrekkende vanuit het aspect 'de tijd' is mijn scenografie ontstaan. Dit thema omsluit het vervagen van de tijd. Mensen worden geboren, mensen sterven, maar een verhaal als Hamlet blijft reeds jaren voortbestaan.

Toegepast op mijn ontwerp begint het toneelstuk met een proloog. Hierbij strooit Horatio zandkorrels rond de lichamen van op de scéne liggende acteurs, die later in het verhaal heen zullen gaan. Op deze manier worden er silhouetten gecreërd van de desbetreffende personages. Naarmate het stuk vordert zullen de contouren op hun beurt vervagen. Daarnaast is er de mogelijkheid om dit beeld filmisch te versterken naar de toeschouwer toe, door het gebeuren van bovenaf te filmen en vervolgens te projecteren op de achterwand van de scène. Dit beeld kan omgevormd worden van de realiteit, met personages op het toneel, naar hetzelfde beeld, maar zonder personages zodat enkel de silhouetten zichtbaar blijven.

Vak: scenografie

Pixel, een woord samengesteld uit de Engelse woorden Picture en Element, is een beeldpunt dat staat voor één enkel punt op het beeldscherm van de computer of in een digitale afbeelding. Apart zegt een beeldpunt niets, maar door meerdere pixels bij elkaar te plaatsen ontstaat er een beeld. Zo is elke pixel onmisbaar voor het geheel. Toegepast op de tentoonstelling worden de bezoekers een 'pixel' bij het binnenkomen en ervaren ze zo het geheel door er zelf deel van uit te maken.

Vak: scenografie

Beeldbeschrijving is een hallicunerende tekst uit 1984, waarin detail na detail een beeld wordt opgeroepen van landschap, een huis, een vogel, een vrouw, een moordenaar, een moord en waar de schrijver uiteindelijk zelf het beschreven beeld wordt.

Met één detail in gedachte omtrend macabere transformaties ontstond deze installatie met baxters. Allen zijn ze gevuld met water en enkele aangelengd met melk. Door de kraantjes open te draaien en geduldig te wachten, komen de objecten één voor één langzaam naar boven.

Vak: scenografie

Het centrale idee van het stuk is de zin en de absurditeit van leven en dood. Het genot van het spelen met eigen en andermans angsten en fantasieen daaromtrent. De macht hebben anderen te kunnen pakken met eigen zwakheden en dit op een bijna kindse manier.

Caligula, een schizofrene heerser, leeft samen met zijn medespelers in een 'andere wereld', hier in scène gebracht door het spannen van een immens doek doorheen de theaterzaal. Het publiek, gezeten op tribunes boven het doek, ervaren het gebeuren eerst als een luisterspel. Naarmate het toneelstuk vordert wordt de scheur meer opgetrokken, door behulp van twee touwen, en krijgt men steeds meer en meer te zien van die 'andere wereld'.

Vak: scenografie

Een avond, zomaar ergens in een ruig landschap. Een huiskamer en een gezin, een vader, een moeder en twee zussen. De oudste zus keert hoogzwanger met haar vriend terug naar het ouderlijk huis. Ze zoeken een naam voor het kind. Een jeugdvriend komt ook langs. Even eenvoudig als aangrijpend over de verhoudingen binnen een gezin.

Jon Fosse schilderde een stilleven. Een tafereel, waar de tijd lijkt stil te staan. Er is alle ruimte om in te zoomen op de gedachtenwereld van elk individu. De plot is bedrieglijk eenvoudig, maar de onderlinge verhoudingen tussen de personen zijn complex. Een stuk waarbij het voelbaar wordt wat deze mensen geheim houden en hoe ingewikkeld, pijnlijk en raadselachtig relaties tussen mensen kunnen zijn.

Zo is de scène opgebouwd uit verschillende beweegbare modules, gemaakt op maat van een bepaald personage, en enkele schommels, de zich in het ijle bevinden. Elk afzonderlijk bezitten zo over het lampje in hun module en is één zijde van de module voorzien van een gaasdoek, om privacy op het podium te creëren. Daarnaast staan de modules bij aanvang van het toneelstuk op 1 rij en verschuiven ze, naarmate het spel vordert, steeds verder uiteen, wat hun complexe verhoudingen benadrukt.

Vak: scenografie